Betere ondersteuning voor ouders van een levenloos geboren kindje

Door Goedele Uyttersprot op 13 december 2018, over deze onderwerpen: Justitie - Algemeen, Levenloos geboren kinderen
Goedele Uyttersprot

 

 

 

Vandaag werd in de plenaire zitting gestemd over het wetsontwerp i.v.m. levenloos geboren kindjes.

 

Afgelopen zomer is er in de vorige regering een compromis gevonden dat:

  1. voorziet dat de bestaande regeling, zijnde de verplichte registratie vanaf 180 dagen zwangerschap, wordt uitgebreid met het geven van een familienaam,
  2. ook de nieuwe mogelijkheid wordt gecreëerd om vanaf 140 dagen aangifte te doen, enkel met voornaam.

Dat de bestaande regeling wordt uitgebreid, is een goeie zaak. Maar dat er een koppeling wordt gemaakt tussen van de aangifte en de levensvatbaarheid, is voor ons niet correct. De grens van 140 dagen voelt voor ons dan ook arbitrair aan.

Voor ons is niet de levensvatbaarheid, maar wel de rouw van de ouders bepalend.

Het helpen verwerken van het verlies van een stil kind en de ondersteuning van het rouwproces, is daarbij onze hoofdbekommernis. Kortom: voor ons is de zwangerschapsduur ondergeschikt aan het verdriet van de ouders.Het verdriet van de ouders en familie is er niet pas na 180 of na 140 dagen.

Ouders kijken al veel eerder uit naar nieuw leven, zelfs al van voor de zwangerschap. Niets is erger op dat moment dan het onverwacht afbreken van de zwangerschap of het bevallen van een levenloos kindje.

Getroffen worden door zo'n verlies is onwezenlijk.

Het verdriet en verlies zal voorgoed een plaats krijgen binnen het gezin.

Voor ons staat het rouwproces centraal. De ene ouder heeft hier mogelijks geen behoefte aan, terwijl het voor de andere essentieel is. Ouders die er nood aan hebben, moeten we in de mate van het mogelijke erkennen en ondersteunen.

De vrije keuze daarin blijft essentieel.

Het moet een vrije keuze blijven hoe men met rouw omgaat.

Daarom is ook de overgangsregeling, die voorziet dat alle ouders die dit verlies doormaakten, een goeie zaak.

 

We zijn tevreden dat er eindelijk een stap is gezet, maar zoals u reeds zal begrepen hebben, hopen we dat dit in een latere fase verder uitgebreid wordt.

 

Zoals mevrouw Marleen Vertommen van de vzw ‘Met lege handen’ verwoordt:

Een doodgeboren kind heeft geen leven, maar wel voor altijd een bestaan, dat gerespecteerd en geëerd kan worden door een officiële erkenning.

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is